บทที่ 501  หลังจากย่อยสลายปราณมารในท้องอย่างตั้งใจ ลู่เซิ่งก็หดขนาดร่างลงด้วยความเร็วสูงพร้อมกับอ้าปากพ่นกายเนื้อของมู่อวิ๋นที่อยู่ในท้องออกมาเป็นก้อน หลังจากพ่นกายเนื้อออกมา เขาก็หดร่างจนเหลือขนาดเท่าผลท้อในพริบตา ก่อนมุดเข้าไปในหัวใจของมู่อวิ๋น จากนั้นก็หายไปด้านในอย่างฉับพลัน ‘ตอนนี้สะสางผลกรรมเรียบร้อยแล้ว ควรจัดการเรื่องของตัวเองสักที’ เขาอุ้มหลิ่วเอ๋อร์ขึ้นมาพร้อมกับทะยานร่างขึ้น แล้วบินไปยังที่ไกล ก้อนเมฆล่องลอย ประโยชน์หลังจากกลืนกินอวิ๋นเหย่จะค่อยๆ แสดงออกมาให้เห็นในเวลาไม่นาน อวิ๋นเหย่ผู้นี้เป็นคนโชคร้าย ปราณมารที่เขาฝึกฝนนับเป็นสิ่งร้ายกาจในโลกใบนี้ แต่เมื่อเทียบกับลู่เซิ่งแล้ว กลับบริสุทธิ์สู้แดนมารในโลกต้าอินไม่ได้ บวกกับวิถีแปดมารสูงสุดกลืนกินมารในแดนมารมากมาย ถึงขั้นมารโบราณก็ถูกกลืนกินไปไม่น้อยเช่นกัน จึงพัฒนากลายเป็นโครงสร้างพิเศษที่กดข่มปราณมารได้อย่างเด็ดขาด ถ้าหากให้ลู่เซิ่งรับมือผู้บำเพ็ญที่ไม่ใช่ฝ่ายมารในระดับเทวปัญญาเหมือนกัน อาจจะต้องเข่นฆ่ากันสักพัก แต่หากให้รับมืออวิ๋นเหย่ที่ถูกตนกดข่ม จะจัดการได้ในทันที ปราณมารของอวิ๋นเหย่เป็นพิษ พิษที่ใช้ดับไฟและใช้สังหา...

บทที่ 236 วันต่อมา ช่วงเวลาฟ้าสาง ลู่เซิ่งกำลังฝึกฝนในตำหนักรอง ก็ได้ยินประตูคฤหาสน์ส่งเสียงเบาๆ ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเหอเซียงจื่อแอบออกไป สุดท้ายนางก็เป็นยอดฝีมือที่สำเร็จวิชาไร้มูลเหตุ ต่อให้สู้ผู้นำของสำนักอื่นไม่ได้ แต่ยอดฝีมือทั่วไปยังพอรับมือไหว ลู่เซิ่งไม่รู้ว่าเหอเซียงจื่อคิดทำอะไร เขาคร้านจะสนใจนาง ไม่ว่าอย่างไรหลังเหอเซียงจื่อทำอะไรลงไป เขาก็แก้ไขได้ทั้งนั้น ในเมื่องานชุมนุมไม่อนุญาตให้ฆ่าคน อย่างนั้นก็ไม่มีอันตรายอะไรแล้ว นั่งสมาธิต่อสักพัก หลังทำการบ้านโคจรวิชาเก้าพิฆาตแดงฉานกับปราณขวดสมบัติประจำวันเสร็จ ลู่เซิ่งค่อยลุกไปกินอาหาร มื้อเช้าเป็นวุ้นน้ำแกงกับเป็ดพะโล้ที่เลิศรส ลู่เซิ่งนั่งลงรินน้ำชา แล้วเริ่มฉีกขาเป็ดกินอย่างช้าๆ เมื่อคืนเขากำหนดตำแหน่งของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ขอแค่พลังที่แสดงออกมารักษาอันดับได้และไม่โดดเด่นเกินไป ก็ใช้ได้แล้ว ระดับนี้ ลู่เซิ่งคิดจะกำหนดไว้ที่ฉลักษณ์ หลี่ตู้เป็นระดับจตุลักษณ์ เขากับศิษย์พี่ร่วมมือกัน มีแค่คนมีความสามารถส่วนหนึ่งที่แกร่งที่สุดในระดับจตุลักษณ์ถึงจะรับมือได้ นอกจากสำนักสามขั้นล่างที่อันดับสูงแล้ว ผู้นำส่วนใหญ่ก็แค่ระดับเบญจลักษณ์ มีไม่...