บทที่ 21 รีบขนาดนี้เลยหรือ  ลู่เซิ่งรับห่อผ้ามา เอ่ยขึ้นเบาๆ  เรื่องราวไม่อาจชักช้า ไปเร็วหน่อยเถอะ ผ่านไปสักพักในเมืองอาจวุ่นวาย แต่อย่าได้เป็นห่วง ข้าเตรียมทุกอย่างไว้ดีแล้ว  ลู่เฉวียนอันเผยรอยยิ้ม บอกให้ลู่เซิ่งวางใจ ลู่เซิ่งพยักหน้า ไม่พร่ำพิไร จัดเก็บเสื้อผ้าหลายชิ้น พาเสี่ยวเฉี่ยวไปด้วย แล้วนั่งรถม้าจากด้านข้างออกไป ขณะที่นั่งอยู่ในรถม้า ลู่เซิ่งมองคฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ค่อยๆ ออกห่างไปผ่านช่องว่างของรถม้า ในใจมีความหนักอึ้งยากบรรยายอยู่  คุณชายใหญ่ ท่านต้องการไปเมืองเลียบคีรีจริงๆ หรือ ไปไกลถึงเพียงนั้น พวกเราจะกลับมาตอนไหน  เสี่ยวเฉี่ยวถามอย่างเป็นห่วง ลู่เซิ่งยิ้มๆ ไม่ตอบ รถม้าคันนี้สีดำ ไม่ได้แตกต่างจากรถม้าคันอื่นบนถนนมากนัก ดูไปแล้วยังผุเก่า บนตัวรถไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลลู่เลย ออกจากย่านกลางเมือง รถม้าควบขับไปยังประตูใหญ่ ระหว่างทางรถม้ายังถูกขบวนคุ้มกันที่กำลังลาดตระเวนรั้งถามอยู่หลายครั้ง ลู่เซิ่งเลิกม่านรถขึ้น มองเห็นกองทัพคุ้มกันเมืองอยู่ด้านนอก แต่ละกลุ่มแยกเป็นกลุ่มย่อยมากมาย มีทหารและชาวนาที่จับกลุ่มกันชั่วคราว ลาดตระเวนไปทั่วท้องถนน เขากวาดตามอง...

บทที่ 26 คืนที่สอง ลู่เซิ่งเข้าไปในห้องดอกบัวอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเข้าไปตั้งแต่กลางวัน ถือดาบตรวจสอบห้องทั้งห้องรอบหนึ่งโดยไม่ส่งเสียงสักคำ หลังจากจดจำภูมิประเทศ ตำแหน่ง จุดที่สิ่งของแต่ละอย่างอยู่จนหมดแล้ว เขาก็นั่งลงในห้องอีกครั้ง รอคอยราตรีกาลมาถึงอย่างสงบ คฤหาสน์ลู่ถูกเขาสะกดไว้แล้ว ผู้ใดก็ไม่กล้ามีความคิดจากไปอีก อย่างไรเมืองเก้าประสานก็ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ นอกเสียจากหนีไปถึงเมืองม่วงโชติ แต่เพราะถูกคนควบคุมเคร่งครัด ผู้ใดก็ไม่กล้ามีความคิดจากไปทันที ทุกคนต่างกลัวว่าคนอื่นจะแอบมารายงานคุณชายใหญ่ ภายหลังลู่เซิ่งยิ่งประกาศว่า ผู้ใดรายงานความผิดผู้หลบหนี รายงานหนึ่งคน ตบรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง! หนึ่งร้อยตำลึงเชียว! ถ้าหากรายงานสิบคน นั่นก็คือพันตำลึง! คนจำนวนมากชั่วชีวิตยังไม่ได้เงินมากถึงขนาดนี้ คฤหาสน์ลู่สงบเรียบร้อยชั่วขณะ ลุงใหญ่เรียกทหารจำนวนมากมาเฝ้าประตูเข้าออกหลายแห่งในคฤหาสน์ลู่ ไม่อนุญาตให้ออกไปตามใจ คนที่หนีไปก่อนหน้านี้ เขาก็ออกคำสั่งให้จับกุม ทั้งหมดล้วนถูกจับกลับมา วุ่นวายเช่นนี้รอบหนึ่ง สีท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง วิ้ว… กระแสอากาศไหลไปมาในห้องไม่หยุด ลู่เซิ่งนั่งอยู่ในห้องอวี๋เจี่...